Tembel insan yaratıcı olur!

çav

2008-08-05T14:39:00.000-07:00

taşındık. bıraktık bu işleri. sınav bitti. gittik biz. burdayız artık.
teşekkür ederiz yaşam destek ünitesi için herkese. bekleriz e'fem.

2008-07-12T00:26:00.000-07:00

kimsenin hatırlamadığı bir günde doğmak yeterince kötü. bir de bu gün öss açıklanması iyice felaket!
hala bekliyoruz.
(allah belanı ösym)

2008-07-05T12:25:00.000-07:00

bu arada tatildeyken şu fotoğrafa uzun uzun baktım. receptayyiperdoğan'ın yüzündeki hınzırlığa, yanındaki işçinin mutluluğuna bakınız. bakınız yani. bir de hasankeyf'i sular altında bırakacak Ilısu Barajı ve nükleer santral projeleri için şöyle demiş kendileri ki:

“Geri adım atma söz konusu değil.”

ooofoff!

palavra

2008-07-05T09:15:00.000-07:00

tatil bitti. dünyanın en acayip yerindeydim. marmarisle datça arası bir girinti.
ömrümde görmediğim ve belki bir daha hiç göremeyeceğim hayvanlarla geçirdim zamanımı. ahtapotlarla yüzdüm, yengeçlerle yemek yedim, yılanlarla aynı evi paylaştım. çekirge yavruları ellerime kondu, kıyıp da kıpırdatmadım.
eğer ankara bir durak olacaksa geri dönmek şahane oluyormuş onu gördüm. dün gece geldim. bu gece istanbul' a gidiyorum. ilk defa tatil sonrası ankara senromu yaşamadım. iyi oldu.
burayı artık kapatmam lazım biliyorum ama yerine nasıl bir şey açsam hala karar veremedim. istanbul ilham verir sanırım. verir verir, bence kesin verir.

pertev

2008-06-18T01:20:00.000-07:00

öss dediğin tuhaf şey. bitince insan boşluğa düşüyor. günlerdir ikili kanepeyle aramda sıcak bir bağ oluştu. neyse ki yarın tatile gidiyoruz da bavul bahanesine biraz ayaklandım. bir de ördeği kuğuluya bırakmak zorundayım evde bir hüzün havası.

sınava gelecek olursak iyi diyelim iyi olsun. daha iyi olabilirdi tabi ama olduğu kadar artık. bende de böyle bir umursamazlık bir aymazlık... kendimi tanıyamaz haldeyim. o değil de ben bütün yıl integral çalıştım, organik çalıştım, asit baz çalıştım bilsem çalışmazdım. o ne sorulardı öyle ya. insan biraz zor sorar da yaptığımıza sevinir, tatmin oluruz sınavın ortasında. gerçi karmaşık sayılara da hiç çalışmadım biliyorum diye sonra avcumu yaladım. böyle de mal bi sınav işte. aman geçti bitti ya.

ha bu arada sınavdan önceki gece yine hiç uyuyamadım. üstelik o kadar gezip dolaşmama rağmen. abuk sabuk kabuslar gördüm. rüyamda "var mısın yok musun?" öss ile birleşiyomuş. kutulardan da para değil A -B -C-D-E çıkıyomuş. "kutumda E var hissediyorum" filan diyenler öldürdü beni sabaha kadar. biran önce VARIM deyip yarışmadan çekilmek istedim, olmadı tabi.

yapmam gereken çok şey var aslında. ama önce kitaplarımı torlayıp toplayıp çağdaş yaşamı destekleme derneği' nin kampanyasına göndericem. zaten çoğu boş olduğu için baya yararlı olacaktır.

şu an pertev bana bakıyor, ben pertev' e bakıyorum. normalde her sabah ötüp durur. yemek ister. ama bu sabah gıkını bile çıkarmadı zavallım. anladı tabi gideceğini. melül melül bakışları.

bu arada öss sabahı iki kaplumbağam da öldü. ne kadar şanslı bir insanım çok belli dimi! düztabanım ben zaten.

derdime bir çare

2008-06-05T08:39:00.000-07:00

sayıştay neyi sayar?
sakıp sabancı para sayar. para sayar da para sayar.
1s2 2s2 2p6 3s2 3p6 4s2 3d10 4p6 5s2

sibel can/ can sibel/ can can/ sibel sibel.

haydar paşa lisesinin nankör kantincisi rabiyanın cesedini fırlatalı aylar oldu yahu. zengin pablo cariyesine sandık aldı bile.

zihnimde bin çeşit formül var. o bin çeşit formülün bin çeşit çağrışımı var. o kadar çok ki çağrışımları hatırlayıp kendisini unutuyorum.
mavi küba var mesela. mV/qB bu bişeyin yarı çapıydı ama neyin? neyin neyin neyin? sınavda ben bunu hatırlamaya çalışırken çağrıiımlar birbirini çağırıyor ve beni kübaya götürüyor. kübada olmak vardı azizim diyorum. önümden sorular geçiyor ben kendimi okyanuslarda görüyorum. böyle berbat hallerdeyim. filmin en heyecanlı yerinde hayallere dalıp zaman kaybeden kız tadındayım. tadından yenmiyor yani, o derece.

sabahları kahvaltı yaparken kadın programları en büyük destekçim. çünkü hepsinde birer rehberlik uzmanı, hepsinde birer diyetisyen. öss öncesi bunu yiyin, şunu için, şunu kusun filan diyolar. umut fakirin ekmeği tabi. dikkatle dinliyoruz hepsini.

sınav yerim: gazi üniversitesi. geçen yıl da ordaydım. konuya vakıfım. gittim, gördüm, gezdim. bütün amfi gayet normal ama benim sıram kırık. olmasa şaşardım zaten. kader, kısmet.

bu arada köpek gitti. gitmek zorunda kaldı. hala bizim ama uzak diyarlarda bekçilik yapmakta. onun acısı dinsin diye ördek aldım. öyle şapşal bir halde ki hayvanlarla arası iyi olmayan babam bile gece gündüz peşinde koşturur oldu. çok zahmetsiz, çok şirin, çok inanılmaz. büyüyünce eve kümes yapcak halimiz olmadığından kuğulu parka törenle bırakılması uygun görüldü. gelmek isteyenleri bekleriz.

sınavda ağzıma takılan şarkılardan şikayetçiyim bir de son gün uyuyamıyorum. bir önerisi olan, "ben yaptım sen de yap" diyen varsa yazsın nolur. sınavdan bir gün önce gelip kontrol edicem.

keşkül

2008-05-10T03:56:00.000-07:00

bu kadar uzun süre yazmamamın sebebi var tabi ki. olmaz mı? bilgisayarım beni yarı yolda bıraktı gitti. ben de düşündüm, taşındım, biraz da kaşındım ve internet cafeye geldim. her ne kadar telefondan sizi takip etsem de yazamamak sancılı bir durum tabi.
bu aralar napıyorum? ipini koparmışlar gibi geziyorum. tiyatrolar, konserler, söyleşiler, imza günleri filan derken ders dediğin zor dostum zor. akşamları bilgisayar olmadan, arada bir buraya yazmadan ders çalışasım gelmiyor azizim. haftaya çok detaylı yazacağım, hepinizin bloglarını yorum yağmuruna tutacağım ama şimdi gitmem gereken bir konser var.
zaten olmadı bu. özledim. çok özledim.

çok gecikmiş mim

2008-05-10T03:45:00.000-07:00

okyanustaki rüzgar hanımefendi beni mimleyeli yıllar yıllar geçmesine rağmen teknik aksaklıklardan ötürü yazamadım, çizemedim. hemen yazıyorum.

♠ Dünyada en nefret ettigin , tü a.. k.. dedigin , icinden hergün sovdugun seyler neler neler bakalim bakalim?

tırnağımı bir stres anında katlederim ve o tırtıklanmış uç bütün gün beni fitil eder. şu günlerde de yoğun stres altında olduğum için en sinir olduğum mevzu budur.

♠ Bu blog aleminde sevmedigin, tiksindigin, hay allah kahretin, " ölsun bu ! " dedigin bir blogger var midir bakalim bakalim ?

yoktur. cidden!

♠ Cok Kufur eder misin ? O kadar ki butun insanliga fuck off cekebilecek raddeye gelir misin zaman zaman.. bazi bazi ?

çok küfür etmem. hatta küfür kapasitem kısıtlıdır. "salak, manyak" tan öteye çok nadir giderim. aslında gitmek lazım.

♠ Kufurlu bir blog gördugunde ne yaparsin ? amanin kiz kufretmis hemen cikayim mi dersin yoksa annene mi soylersin ?

aslında pek bir şey yapmam. ama bazen çok yaratıcı küfürler olduğunda ağzıma takılabiliyor.

♠ Bu sorulari nasil buldun ?

aslında şu an çok SALAK bir internet cafeden bağlandığım için sorulara kendimi veremedim, ucum bitmişti, zaten gece de elektrikler kesilmişti çalışamadan yazdım. öyle işte.

bu mimi de; hüma hanıma yolluyorum.

rin tin tini mini hanım

2008-04-13T17:04:00.000-07:00

midemi doldurdukça kafamı boşaltacağımı umuyorum. e tabi olmuyor. işten kovulmuş burhan altıntop modeliyim.

yurtdışında okuyamıyorum. hazırlık hariç 4 yıllık lise eğitimi istiyorlar. hazırlık dahil 4 yıllık lise diplomamla sürünüyorum. hayır vardı da ben mi okumadım. peki neden yoktu? neyse hiç istemiyordum zaten. istanbul varken. pehh-iniz yani.

nutella kavonozuyla arkadaşlığımız fena halde ilerledi. sanırım bana kur yapıyor.

devedikeni

2008-04-12T05:21:00.000-07:00

ve sonunda laptop mevta oldu. eskiden sadece ve sadece bataryalı çalışabilen mekanizma artık hiç açılmamakta.
bazen telefondan girip bakıyorum buraya, hasret gideriyorum. dün gece 3 sularında yaptım bunu mesela. indüksiyon akımını anlayamadığımı farkettim ve yaptım. duygu seli oldum biraz. iyi geldi. bir şeyler yazamasam da okumak iyidir, iyi. hem faydalı da oldu bozulması. biraz daha güzel çalışıyorum onsuz.
kısacası bi müddet yazamıycam ama sizi okumak iyi gelicek. arada güç vermek isterseniz, ya da ne biliyim anlamsız bişey bile yazmak isterseniz buna muhtaç olan biri olduğumu belirtirim. hadi öptüm.

obenimdünyam

2008-04-09T10:19:00.000-07:00

ben küçükken;
pencere önünde uyuyan güvercinlerin üzerine battaniye örtmeyi düşünürdüm. hatta girişimde bile bulunmuştum. ama hepsi puf olup uçmuştu. şimdi kaplumbağaları da pencerenin önüne koydum, yemek yemiyorlar. üzerlerine battaniye örtsem yeridir.
8 saat uykular yetmez oldu. soru başına bir dk hiç yetmemişti zaten bana. günler 36 saat filan olsun. nolur ya.

P = IV

2008-04-05T12:19:00.000-07:00

saçımı farklı bi taraftan ayırdım. kafam sola çekiyor.

kapluş

2008-04-04T11:38:00.000-07:00

bim bam bom! yine, yeni, yeniden kapluşlarım var.
arkadaşım Su; kendisine hediye edilen kaplumbağalara gösterdiği yoğun ilgisizlik sonucu onları bana verdi. ben tabi çok mutluyum ama hayvancıklar biraz sefil durumdalar. zafiyet başlangıcındalar bence. güzelim karidesleri bile yiyemiyorlar. kabuğu yumuşamış birinin mesela. diğerinin de gözünde sorun var. ölmelerine dayanamıyorum ve bu sefer ölmemeleri için herşeyi yapmak istiyorum. birkaç siteye baktım, herkes akvaryum dışında beslemenin ölümle sonuçlandığını söylüyor. yaptırırım ama yine ölürlerse elimde boş akvaryum hüzünlere dalarım. fikri ve bilgisi olanların desteğine her daim muhtaç olduğumu belirtir, herkese selam ederim.

fenerim bahçem - 2

2008-04-02T21:58:00.000-07:00

takımımı çok seviyorum ya (:

2008-04-01T15:58:00.000-07:00

parmağım yandı bir açlık krizi sonrası. tost makinasında. işgüzar kor-el oldum. böhü.
aklım daha da karıştı. deplasmana girdim. ama gelicem.

hurry up!

2008-03-31T14:26:00.000-07:00

eskiden birisi bana tatile gitmek istemeyeceğimi söylese "beni iyi tanıyamamışsın" der; güler, geçerdim. ama cidden istemiyorum. annemler tatil planları yapıyorlar heyecanla. benden tarih bekliyorlar ama hiç gidesim yok. beni iyi tanıdıkları için pek inanmıyorlar aslında, arkadaşlarımla gitmek istediğimi filan sanıyorlar ama hayır. hiç kimseyle, hiçbir yere gitmek istemiyorum. bu isteksizlik geçen yıldan üzerimde kalmış olabilir. geçen yıl öss gecesi gitmiştik de tatile. bütün tatilim iç huzursuzluğuyla geçmişti. şimdi yine öyle yapalım diyorlar "yoğ yoğ asla" diyorum.

hem ben çelişkiler içindeyim. yıllardır aynı sorular beynimi kemiriyor ama sonuçta bütün şıkları eleyip iki şık arasında kalıyorum. insan sevdiği işi yapsa bile birgün ondan bıkar mı? başka kaçışlar arar mı? geçen gani müjde' yi gördüm ntv' de mesela, bıkmış adam. "öğrenciyken karikatür çizip kaçardım, karikatür mesleğim haline geldiğinde yazarak kaçmaya başladım ve en sonunda ondan da sıkılıp denizlere attım kendimi." dedi. geçenlerde bir blogda da buna benzer bir şey okudum. içimdeki sessiz çelişki iyice ayyuka çıktı. madem sevdiğimiz işten bile bıkıyoruz günü gelince; onu hep alternatif olarak saklamak hoş olmaz mı? sevmediğimiz işimizi bırakıp ona başlarız mesela bir gün. yoksa öyle olmaz mı? benim gibi tembel bir insan yeni bir başlangıç yapmayı göze alamaz mı? of bilmiyorum. aklım çok karışık. yardım!

o bir kahraman

2008-03-30T14:02:00.000-07:00

öyle harika bir laptopa sahibim ki adaptörü prizden çıkarınca kendiliğinden kapanıyor. öyle uslu, öyle anlayışlı ki hiç yormuyor. bütün pencereleri kapatacak halim olmadığını anlamış görünüyor. üstelik öyle sadık ve öyle yerini benimsemiş ki kendini desktop sanıyor. can ya can.

kipat

2008-03-29T14:43:00.000-07:00

bugün kitap fuarındaydım. yılbaşı fuarından bile daha kalabalıktı. bunu farkettiğimde tüm yorgunluğum bir an için geçti ama şimdi küçük ayak parmağıma kadar hissettiriyor kendini.

elim kolum kitaptı çıktığımda. hiçbir imza kuyruğuna girmediğim halde 2 saatten fazla sürdü. uykusuz' un sırasına girmeyi ise aklımdan bile geçirmedim. otopark yerinden başlayan bir sıraya girecek kadar vazgeçmedim ayaklarımdan henüz. trt özelleştiriliyormuş onu öğrendim mesela. üzüldüm tabi. tübitak kitapları yine en güzelleriydi bence. ama burdan yetkililere sesleniyorum; ankara' da bir tanecik akm var, ucundan tutun da bi elini yüzünü düzeltin kardeşim. hadi rica ediyorum.

pamuk dırt

2008-03-27T14:06:00.000-07:00

düşebilecek bütün cemreler düştü sanırım. hava muazzam. benim moralim de havaya bağlı bir değişken zaten. last fm' im de düzeldi. romatizmalarım da yoklamıyor. bi mutluyum öyle.

dy/dx

2008-03-26T14:40:00.001-07:00

son zamanlarda bir yasemin çayı furyası başlamıştı ya; bu işten en zararlı çıkan ben oldum. perihan mağden' in bu yazısından sonra kabul ediyorum benim de aklıma düştü yasemin. ama aslında yasemin sadece aklıma düştü ve gitti. öyle olmasını istedim çünkü. esas yazıda bahsedilen insan ilişkileriyle ilgilendim ben. neyse aslında demek istediğim ben bu işten hem maddi hem manevi zararlı çıktım.
bugün dershane çıkışı, çok güzide bir arkadaşım beni çekiştire çekiştire o pis kokulu sakarya caddesindeki aktarlara sürükledi. zaten yorgunum, argınım, yağmura maruz kalmışım bir de hanfendiye yasemin çayı alınacakmış, sanki çok içecekmiş gibi! dediğim gibi bu son zamanlarda bi furya haline geldiği için ilk gittiğimiz yerde taze bitmiş, başka birine gittik. "oh be hemen al da çıkalım" derken o güzide şahsiyet parası olmadığını farketmez mi? "ay neyse yarın geliriz" dedi. paramla evire çevire dövmek istedim onu oracıkta ama tüm içtenliğimle alınmasını sağladım o çayın. gerçekten çok da içtendim ama bu konuda. ben hergün aktar aktar dolaşıp çay arayamazdım, hem de içmeyeceğine emin olduğum bir çay için asla yapamazdım bunu. "parası neyse veririz" dedim ve bitti, gitti. kızılay dediğin yer zaten insanı zorlayan bir mekan. bir zaman sonra tahammül edemiyor bu zavallı bünye de. bu işin maddi yönüydü tabi. bunu bi kere yaşayıp atabiliyor insan üzerinden. yıllar sonra akla gelip iç burkmuyor yani.
iç burkan yönü ise şöyle; ben ilkokuldayken hepimizin birer dolabı vardı koridorda. hayır o amerikan filmlerindeki demir dolaplardan değildi. akşap, cici bici dolaplardı. dolap anahtarlarımızı sıkı sıkı sakladığımız dolaplardı. içine sulu boya kabı ve blok flüt koyduğumuz dolaplardı. henüz şimdiki gibi kaybetmezdim eşyalarımı. inanması güç ama tertipli zamanlarımdı. dolabıma da gözüm gibi bakardım. temizlerdim, düzenlerdim hatta mis gibi kokmasını isterdim. anneannem yaseminleri çok severdi ve bana da küçük bir yasemin spreyi vermişti. dolabıma ondan püskürtürdüm. ama her okulda kötü kalpli, popüler, pon pon kız tipliler vardır ya, bizde de vardı işte onlardan. birgün bana, "ay napıyosun sen? çok aradın mı o kokuyu ehihihi" demişlerdi. ömrümde nadir de olsa böyle durumlara cevap verebilmişliğim vardır. bu da onlardan biriydi. söz konusu anneannem ise çok güçlü olabildiğim zamanlardı zaten. ama hakettikleri cevabı vermem yıllar sonra bile içimin burkulmayacağı anlamına gelmiyordu. yıllardır yasemin çayını yeşil çayla karıştırıp içmem, kokusunu duymak istememem sanırım bu sebepten. hatta o yazıda yaseminlerden çok diğer konuya dikkat etmem de bu sebepten olmalı, bak şimdi farkettim.

hem kirazlar çiçek açtı. ben onları daha çok severim.

2008-03-24T04:10:00.000-07:00

tembel insan yaratıcı filan olamaz. tembel insandan bi halt olmaz.

behrengi

2008-03-21T11:59:00.000-07:00

ben ne zaman hayat karşısında boynumu büksem behrengi gelir aklıma. behrengi bir baba gibi, bir öğretmen gibi, bir arkadaş gibi tüm ruhumu sarıp sarmalar. beni ben yapandır behrengi. çocukluğumu büyük yapan, büyüklüğümü çocuk yapandır. küçük kara balık olurum bazen, bazen de yavru bir karga.

bugünlerde ziyadesiyle üzgünüm. özellikle bu hafta birisi "nasılsın?" dese oturup ağlayacak kıvamdayım. havalar da öyle bozuk zaten. ben ağlayamıyorum ama gökyüzü benim yerime de ağlıyor. sırf böyle konuştuğum için bazı insanlar beni boğmak istediklerini söylüyorlar. onlara aldırmıyorum bile. "behrengi okumuş olsaydınız çocukluğunuzda; beni anlardınız." diyorum. "iyi ki okumamışız o zaman." diyorlar. geçip gidiyorum.

küçük kara balık olup özgür sulara açılmayı ne çok isterdim. ve de ulduz gibi kargalarla uçmayı.

uaa/ uag/ uga

2008-03-17T16:07:00.000-07:00

bu nevrotik hallerimden önce yazmaya üşendiğim bikaç birşey olmuştu.

odtü mt' nin düzenlediği bir dizi konser vardı. sevdiğim grupları kaçırmıştım uyuşukluğumdan dolayı ama herhangi birine de gitsem umursamayacak durumdaydım. zorla insanları da çekiştirdim. tabi zorlamaya ve çekiştirilmeye dayanamayan bazı bünyeler hastalık belirtisi gösterip evlerine seğirttiler ama onu bile umursayacak durumda değildim. odtü' nün parkları bahçeleri hoş gerisi nahoş derdim hep. hele hele mimarlık fakültesinin kasvet dolu olduğunu düşünürdüm. ama o kasvet dolu bina geceyarısı gözüme bir vaha gibi göründü. orda okusam eve hiç gitmek istemezmişim gibi geldi. gündüz göründüğünden çok daha başka bir hali vardı. herşeyi iyiydi, hoştu ama tuvaletleri çok çok pisti. konser beş para etmezdi aslında. ama beş milyondu. kimin konseriydi? yakup' un. ses düzeni benim gibi bu işlerden anlamayan biri için bile berbattı ama bu o adamcıkların suçu değildi tabi. hem biz yine de "şu hayat bir garip bilmeceğğ, cevabı ne sendeğ ne bendeğğ" diye parçaladık kendimizi. güzel oldu.

sonra ben öss başvurumu yaptım. geçen yılki fotoğrafıma baktım da ne umut dolu gözlerle bakmışım. birden acıdım kendime. şu bir yıl içinde yaşadıklarımı o zaman söyleseler hiç ihtimal vermez, katiyen inanmazdım.

hem geçen gün köşede ağlayarak kraker yiyen kız bendim, haberin yok.

nevrotik

2008-03-16T04:59:00.001-07:00

nevrozlarım var benim.

eser

2008-03-12T18:23:00.000-07:00

tesadüfün eseri olabilir ama yanlışlığın eseri olamazmış gibi geliyor bana.

mesela okyanusta yaşayan yunuslar suda yaşadıkları halde su içemezlermiş. okyanus suyu çok tuzlu olduğu için su ihtiyaçlarını yedikleri balıklardan karşılarlarmış. ne fena. sahip olmak ama kullanamamak. kötü bişey.

büyülü bir fener

2008-03-11T08:20:00.000-07:00

ek derslere girmemeyi başarabilirsem, üşengeçliğimi üzerimden atabilirsem ve bütün bunların sonunda ders çalışmadığım için pişmanlık duymayacağıma inanırsam şuraya gideceğim.

her şeyi al, bir şansım olsun.

2008-03-09T06:45:00.000-07:00

dün uçurtmayı vurmasınlar' ı izledim. izlemek için çok geç kalmışım onu farkettim. ordaki çocukta kendimi gördüm. altı perçinli kösele ayakkabılarımı, türkan şoray kirpiği hırkamı, yalpalayan adımlarımı, düşük kaşlarımı, küçücük bir hayale inanışımı gördüm. evet ben kendimi gördüm.

kanat

2008-03-07T16:01:00.000-08:00

her cuma günü gözüm televizyondaki dönem dizisine takılıyor. anneannemi hatırlıyorum sonra. sonra özlüyorum. daha çok özlüyorum, üzülüyorum.

fenerim bahçem

2008-03-04T15:51:00.000-08:00

kendime takımımı örnek alıyorum bundan sonra.

şuan bu durumda olsam da;

yakında şu durumda olucam.

minnet

2008-03-03T11:34:00.000-08:00

bazen sağolun mu desem teşekkür ederim mi karar veremiyorum. sonra ağzımdan saeskür ederim gibi bir şey çıkıyor. utanıyorum çok.

arım aya

2008-03-02T15:33:00.001-08:00

ama kimse bana arımayasilgisinin artık kokmadığını söylememişti!

karahindiba

2008-02-29T03:41:00.000-08:00

okyanustaki rüzgar ı okurken farkettim. ben artık kimseyi, hiçbir şeyi özlemek istemiyorum. tüm özlemlerimden kurtulmak istiyorum. beni bileğimden yakalıyorlar çünkü. oysa ben artık bağlı kalmak istemiyorum. sorumlu olmak istemiyorum. bunun en büyük sebebi özlediğim kadar özlenmemem hissi sanırım. ne fena.

bütün özlemlerim karahindiba gibi puf yapınca uçuşsunlar isterdim.

födödö

2008-02-28T10:31:00.000-08:00

ben fdd' yi hiç sevmem. ama her yıl türkiye geneli sınavına girerim. hiçbir zaman da almazlar kapıdan. hep "yarım saat erken gelin" derler ama 5 dk öncesine kadar dersane kapısının önünde bekletirler. bir de bu sınav kışın olduğu için donarız soğuktan. nöronlarımız bile buz tutar, aksondan dentrite impuls gitmez. o derece yani. bi de azar işitiriz. "yassah gardeşim anlamıyonuz mu yav" diye. aman iyi ki bi türkiye geneli sınavınız var, alın sizin olsun.

318

2008-02-26T13:18:00.000-08:00

normalde sevmeyiz biz zat-ı alini. hiç sevmeyiz hem de. ama bu sefer bülent ersoy' a bir alkış.

deşifre

2008-02-23T07:31:00.000-08:00

"mesela bizim sınıfta bi çocuk var kek yapıp duruyor. yaptığı kekler bazen annemin kekinden bile güzel oluyor. "

normalde paragraf başına böyle başlanmaz. ben ösym'nin yalancısıyım valla. başlanabilir bence. ben başlarım, güzel olur. aslında ben ösym'nin yalancısı olmak istemiyorum. ben devlet su işleri' nin yalancısı olsam daha iyi kıvırabilirmişim gibi geliyor. "hayır efendim biz söylemiştik belediyelere sorunu" derim, aradan çekilirim gibi geliyor. ama illa ösym' nin yalancısı olacaksam önce eleştiri ve yazı işlerini birbirinden ayırırdım. yıllardır süren bu kaosa bir dur demek şerefine nail olmak isterdim. "koca koca adamları neden yarıştırıyoruz? " demek isterdim. bir de "benim kulvarım farklı" demek isterdim, kendini at zanneden petek dinçöz misali. artık paragraf sorularına eleştirmen ve yazarların dışında konu bulmak için adam toplardım sokaktan. konunun akışına uymayan cümleleri ayrıştırıp rencide etmez; öyle kabul edip severdim. sonra ben sayfa sonlarına diğer sayfaya geçiniz yazısı koymazdım. o içgüdüye bile sahip olmayan insanlar geçmesin, kalsın hep o sayfada isterdim. maksat rakip elemek.

özgürkız

2008-02-22T07:06:00.000-08:00

bağımsızlık gibisi yok azizim. hele üzgünsen hiç sahte avutmalara gelemiyor insan. özlemişim git başımdan aysel hallerimi. bir ferahlık, bir özgürlük sorma gitsin. tek tabanca takılmak rahat bir durum.

bir de bazı şeylerin sevgiyle aşılmadığını öğrendim. bilirsiniz ki kimya ve ben sevişmeyiz pek. o beni sevmez bense ondan nefret ederim. halbuki eski kimyacım nasıl da iyi bir insandı. hatta kristensenn' in de dediği gibi beni hayretlere düşürecek kadar iyi bir insandı. çok severdim. ama dersiyle ilgim alakam yoktu. şimdi ise kendini adıyaman' ın hanım ağası zanneden bir kimyacıyla karşı karşıyayım. bir tesbih hediye etsem tüm engellerimiz yok olacakmış havasında duruyor ama içimde hiç istek yok. enteresandır ki kimyam da onu gördükten sonra gözle görülür biçimde düzeldi.

ha bir de bön bön bakan insanlara oyuncak tren hediye etmek arzusu var içimde. bilmiyorum kendimi ne kadar tutabilirim.

gayet normal

2008-02-19T13:18:00.000-08:00

dünya'ya polonya'dan teğet geçsem normalim venüsü delip geçer mi?

kaybolursam şarkı söyle

2008-02-17T14:17:00.000-08:00

ey blog çok üzgünüm. insan aynı hatayı defalarca yapar mı? kendi kalesine bile bile gol atar mı? ne biçim bi insan bu? sevmiyorum kendimi artık. bi kaç vakte kadar kendime gelmezsem kızma. ya da kızarsan kız bana ne. kaybolursam da şarkı söyle!

never forget, never forgive.

2008-02-13T15:15:00.000-08:00

bugün hiç üşenmedim tüm miskinliğime rağmen kalktım o kadar dersin üstüne bilkente gittim. 21.30' daki seansa kadar saçımı kestirdim, abuk alışverişler yaptım ve sonra bu muhteşemliği izledim. şu an sürünüyorum yorgunluktan, işin kötüsü ödevlerim dünya kadar. ama olsun.

değer mi? değer.

2 gün daha bekleyebilir miydim? bekleyemezdim. e o zaman sefam olsun.

yalnız uzun süre et ürünleri yiyebileceğimi sanmıyorum.

rewind

2008-02-12T16:53:00.000-08:00

bazen ben rüyalarımda yaptığım esprilere o kadar gülüyorum ki uykumdan uyanıp gülmeye devam ediyorum. ha bir de bazen rüyalarımda "aa orası öyle olmadı" diyerek düzeltmeler yapıyorum, baştan görüyorum. bazen rüya gördüğümün bilincinde olarak "ooh ne güzel bedavadan dizi keyfi" diyorum. evet hatta ben gördüğü rüyalara göre yaşayan biriyim. rüyamda gördüklerime göre gerçek hayattan işaretler gözlüyorum. saçma filan ama eğlenceli bence. kesinlikle kalıplara sığdırmak değil. aksine kalıplar üzerinde sek sek oynamak gibi. kimsenin rüyasını dinlemek istemem mesela ben. ama kendi rüyalarımı anlatmaya da bayılırım. hayır hayır bencillik değil de paylaşımcılık diyelim. gün içinde kendimi rüyamda zanettiğim de çok olur. hatta küçükken ben bir rüyada yaşıyormuşum da benim dışımda herkes bunu biliyormuş gibi gelirdi. hatta bi kere sormuştum bunu anneme. iyi ki gülmemiş yoksa cidden bozulurdum.

bir mum, iki mum, extremum

2008-02-11T04:51:00.000-08:00

biz türevi ilk kez öğrenirken murat boz' un şarkısıyla çok dalga geçerdik. iyi de oldu dalge geçe geçe öğrendik. bi tane maksimum minumum sorusu kaçırdım mı? hayır, asla ve katta!
kendisine sesleniyorum integral için de bir şarkı yapsın onunla da iki dalga geçelim. gülelim, eğlenelim, öğrenelim. bize bunu çok görmesin.

börülce

2008-02-10T06:26:00.000-08:00

pazar günü en sıkıcı, en berbat gündür bence. pazartesi sendromu filan değil, yalan bence. ben pazar sendromu çeken bir insanım! bu sıkıcı pazarlardan kurtulabilseydim eminim en mutlu insan ben olurdum. sonra da gidip kendime yepyeni mutsuzluklar arardım. evet bunu istiyorum işte.

muzdarip

2008-02-08T02:13:00.000-08:00

evet çok muzdarip oldum ben bu lenslerden. kendime uygun lensi hala bulamamaktan şikeyetçiyim. kullandığım her lensin farklı bir özelliği güzel ama asla mükemmele ulaşamadım şimdiye kadar. birgün hiç üşenmeden oturup kendim üreticem o derece bunaldım yani.
aslında ben çok hastayım. kendi yoğun araştırmalarım sonucu anladım ki ileri derecede konjonktivit olmuşum. daha önce de olmuştum ama kendi yöntemlerimle geçirmeyi başarmıştım. dolayısıyla internete girip araştırma yapacak kadar merak etmemiştim adını. hatta bir keresinde tatilde olmuştu da deniz suyunun mucizevi etkisiyle düzelmiştim. fakat şimdi öyle değil. günlerdir yataktayım. yatakta olmadığım vakit sürahi nine gibi gözlüğümün altına peçete sıkıştırıp geziyorum. hayatımda ilk defa ders çalışmak arzusu ile yanıp tutuşuyorum ama gözümü açamıyorum.
doktora gitmeyi cidden istiyorum ama bana 3 gün sonrasına randevu veren doktordan ne hayır gelir çok da kestiremiyorum. şimdilik evde çay kompresleriyle idare ediyorum.
ayrıca araştırmalarıma göre bu hastalık lenf bezlerini de şişiriyormuş. çok güzel bak şimdi nasıl ferahladım anlatamam. zaten 2 yıldır lenf bezlerim yüzünden gitmediğim doktor, yaptırmadığım kan testi kalmadı. güzel ülkemin güzel doktorları önce lenfoma taşhisi koyup; sonra da "turp gibisin bişeyin yok" diyebilecek kadar iç açıcı olduklarından lenf bezlerim ve ben uçurumun ucunda duruyormuş gibi hissediyoruz kendimizi. ha şimdi hatırladım ben doktor olmaktan da bu yüzden vazgeçmiştim zaten. ben kendimi hiçbir doktora emanet edecek kadar güvenmiyorum hem.
bir gözümde arpacık bir gözümde konjonktivitim oturuyoruz işte öyle.

mütemadiyen

2008-02-04T11:39:00.000-08:00

lensimin tersini düzünü ayıramıyorum. iki türlü de takıyorum. sonra arpa arpa oluyorum, arpacık çıkarıyorum.

akşamları 10' a kadar yatmazsam sabah 5' e kadar uyuyamıyorum. babaanneme benziyorum günden güne. korkuyorum.

birisi bana bir iyilik yapmışsa içimdeki minnet duygusu o kadar kabarıyor ki utançtan yüzüne bakamıyorum. saçmalıyorum.

buluşmam gereken insanlar var. hepsine; "ben ders programıma göre sana haber veririm" diyorum. ama geri dönmüyorum. üşeniyorum.

çutuf

2008-02-03T17:35:00.000-08:00

interrail bizim rail.

azdan seçsek olmaz mı?

2008-02-02T15:54:00.000-08:00

-2 metrekarelik yatağımda televizyon kumandasını bulamazken; 160 metrekare evde mp3 çalarımı nasıl bulabilirim?

A) arayan mevlasını da bulur belasını da!
B) bulamazsın, hiç uğraşma kendini nihilizmin kollarına bırak.
C) aramazsan arama; çaldır kapat.
D) bulabilemezsin. şayet bulabilirsen iple boynuna tak, ilkokul silgilerin gibi.
E) giden gitti kalan sağlar bizimdir. üstüne bi bardak soğuk su iç koçum.

ve yağmurumuz yok artık

2008-02-01T14:45:00.000-08:00

ben küçüktüm bir zaman önce. bizim kreşte bir başak vardı. başağın babaannesi ona bir bez bebek yapmıştı. hepimize göstermişti ama hiçbirimizin oynamasına izin vermemişti. o kadar özenmiştim ki ben de hemen akşam anneanneme telefon açıp aynısından istemiştim. ertesi gün sabah; çizgi film izleyip nesquikimi içerken aniden gelivermişti anneannem ve dedem. canım benim sabaha kadar uyumayıp bana bebek yapmış meğer. bir daha da hiç kimse benim için böylesine değerli bir şey yapmadı. ah anneannem ah...

neden acaba?

2008-02-01T06:40:00.000-08:00

bu aralar her duyduğumda kulaklarımı çın çın ettiren, tüylerimi diken diken yapan, kemiklerimi tıkırdatan; sevmediğim, sevmeyeceğim bir sözcük var.

MUTABAKAT

bak yine nası sinirlendim ya!

ama dünya yuvarlak

2008-02-01T02:17:00.000-08:00

tekmetokat beni panikle sobelemiş unutulmaz film replikleri mimiyle. ilk defa sobelenmenin haklı gururuyla hemen yazıyorum.
işte stardust' ten öpözlü bir söz:
"dünyayı izlerken bir tek şey öğrendim; bazı insanlar göründükleri gibi değiller."
yav Yvaine nasıl da güzel farketmişsin. bazı şeyleri anlayabilmek için dışardan bakmak lazım tabi.
ben de bu heyecan ve melankoli karışımı hislerimle yorgun talebe yi sobelemiş bulunmaktayım. yazar mı yazmaz mı görür mü görmez mi kestiremiyorum ama sobeledim gitti.

nohorveç

2008-01-29T15:53:00.000-08:00

bir gün mutlaka Norveç' e gideceğim. ama bigün.

melonkoliii

2008-01-29T04:45:00.001-08:00

bir arkadaşım melankolik olduğum tesbitinde bulundu. ne diyebilirim ki? çok doğru. işin tuhaf tarafı ben bunu duyduktan sonra daha da melankoik davranmaya başladım.

o zaman buyrun Albrecht Dürer ve melancolia 1

sabile

2008-01-28T09:28:00.000-08:00

Eller ayır sabile
Yollar ayır sabile
Yıllar ayır sabile
Biz ayrılamayız!

rembetiko

2008-01-28T05:14:00.001-08:00

ben iki haftadır pilates yapıyorum sevgili blogcum. ama sırtım, boynum, belim eskisinden daha da fazla ağrıyor. ya olayın mantığı bu ya da ben uyduruktan yapıyorum. sonra pilatese gelen insanlara bakıyorum; hepsi 40 yaş üzeri ve inanılmaz dinçler. insan yorulur, pes eder, zorlandığı yerde bırakır filan demi? ama yok onlar büyük bir şevkle en zor hareketleri bile televizyonda spor aleti tanıtan manken estetiğinde yapıyorlar. bense oflaya puflaya, zor olan hareketleri kendimce kolaylaştırarak saçmalıyorum bir şeyler. bak bir de böyle yazınca kendimden utandım şimdi.

bir de ben bu ara ruh halimin tersi istikametinde şarkı dinliyorum. saçma ve insanın içinden gelmeyen bir eylem olmasına rağmen dengeleyici faktöründen dolayı tutmuş durumdayım kendisini. ben zaten hep "çok güldük ağlamayalım" cı ya da "herşey çok iyi gidiyor kesin kötü bişey olcak" cı bir insan olduğum için biraz dengelenmem iyi oluyor. öte yandan çok mutsuz olduğumda da bu yöntemi kullanarak " aman be dünyanın sonu mu geldi saçmalama" diyebiliyorum. ben böyle bol bol saçmalıyorum işte. sen bakma bana.

takipte olduğum bloggerlar teker teker inzivaya çekiliyor canımın içi blogum yahu. bazen açıp onların boş sayfalarına bakıp hüzünlendiğim bile oluyor. üzülecek yer arıyorum ben, farkındayım.

hadi canım çav bella

puruftuf

2008-01-28T02:14:00.000-08:00

okuduğum kitapları yeniden okuyorum, izlediğim filmleri yeniden izliyorum. yeniden aynı şeyleri hissetmeyi bekliyorum ama yok. eksik bir şey var.
dün ailecek seferber olduk, aşure yaptık. dedem bile yardıma geldi, o derece yani. bir kazan aşure yaptık. çok güzel oldu.
cümle kurasım yok ya...

chick habit

2008-01-26T17:13:00.000-08:00

gözümden uyku akıyor,
tutamıyorum.

uyku biraz uyku, bütün isteğim buydu

2008-01-25T12:38:00.000-08:00

oh be bitti herşey. ödevmiş, sabahlamalarmış hepsi kısa bir süreliğine de olsa bitti. şimdi biraz endospor oluşturup dinlenmek zamanıdır.

bunu çektiğim gün çok kıskanmıştım şu miskinliği, aynen böyle olmak istiyorum işte.

kahve/kola

2008-01-24T17:34:00.000-08:00

o kadar kahve-kola içtim ama göz kapaklarımı neredeyse kürdanla tutmak zorunda kalacağım!

gece, kar ve test

2008-01-24T14:26:00.000-08:00

ben neden bu sene tercih yapmadım diye düşündüm taban puanlarına bakarken. cevabı çok basit ve bir o kadar da trajikomik geldi düşününce.

hayatımda hala söz sahibi olmak istediğim konular olduğunu farkettim. yaşayacağım şehir, okuyacağım okul ve bütün bir ömür boyunca yapacağım meslek. bunların kararını bir çırpıda vermek zor geldi sanırım. hazır değildim bir kere. şimdi hazır mıyım peki? ah bir bilsem...

sabahlayıp ödev yetiştirmeye çalışırken gripin' in üç ve dört şarkılarını tekrar tekrar dinliyorum. neden böyle yapıyorum emin değilim ama kendimi yalnız hissetmiyorum sanırım. sanki gripin'in de ödevi varmış da benimle beraber sabahlıyormuş gibi geliyor. şimdi böyle söyleyince aynı etkiyi yaratmadı tabi ama dinlerken öyle oluyor işte.

hadi tchüs.

başka türlü birşey benim istediğim...

2008-01-23T15:52:00.000-08:00

türk kahvesi yapma becerim günden güne artıyor, sevinç içindeyim. normalde hiç ilgimi çekmeyen bir kahve olmasına rağmen kahve-kola formülü için arada bir yapıyorum. aslında tam olarak ayda bir yapıyorum. aylık ödev kitapçıklarının bitmesi gerektiği zamanlarda yani. adı üstünde aylık ödev kitapçığı. ama ben hep son gün yapıyorum. üstelik 1 hafta içinde 5 kere ertelenmesine rağmen hala uzatıyorum. ah bu ben...

ben bazen fizik dersinin ortasında, bazen alışveriş yaparken, bazen de yatmadan önce bir şeyler düşünüp çok mutlu, çok umutlu oluyorum. herşeyin çok başında olmama rağmen üzerime düşen umutsuzluk gölgesinden kurtulup, kendimi bambaşka bir dünyada buluyorum. işte bunun tüm sebebi : http://pigmelerledans.blogspot.com/

teşekkürler

I try to say goodbye and I choke

2008-01-23T12:32:00.000-08:00

hep bir kardeşim olsun istedim. hiç olmadı. abim, ablam da olsun istemiştim. hep beraber kalabalık bir aile olalım istemiştim. tıpkı ortaokulda çok izlediğin 7th heaven' daki gibi. bizse üç kişilik, çekirdek değil çekirdeğin içi bir aile olarak kalmaktaki istikrarımızı hep sürdürdük.

ama insanların kardeş olması için kan bağına gerek yok. benim bir kardeşim var mesela. canımın içidir. çok severim onu ben.

bugün dershane sahibi şöyle bir duyuru yaptı:

"biz milli eğitim bakanlığı'na bağlı özel eğitim veren bir kurumuz. bundan sonra dersanemize erkek öğrenciler uzun saç ve sakallı; kızlar ise makyajlı gelmeyecektir. bu hususa dikkat etmenizi diler, esenlikler dilerim"

cidden birden bir esen oldum ki anlatamam. sabahları yataktan zor kalkıyorum dolayısıyla makyaj filan umrumda değil de olayın sizce de çok saçma bir tarafı yok mu?

They tried to make me go to rehab

2008-01-22T07:03:00.000-08:00

-başarısızlıklarımın yegane sebebi çalışmıyor olmam. peki çalışmamamın yegane sebebi nedir a dostlar?

- konuların zerre kadar ilgini çekmemesi olabilir mi didem?

-gayet tabi!

söyleyiniz bana; saç telinin kalınlığını ölçen hava kaması adlı şahane eser üzerine mi yüzlerce soru çözeyim yoksa karbonun yaptığı ve benim gözümle görmeksizin beynimde canlandırmaya çalıştığım hibritleşmeler üzerine mi? bir değil iki değil böyle onlarca konu var ve aradaki istisnalar dışında hiçbirinden uzun vadede verim alabileceğimi düşünmüyorum. belki bu söylediklerim parabol öğrenen çocucuğun "bakkala gidince bu bi işimize yaramıycak ama hocaaam" isyanına özdeş ama artık bende de tüm bu saçmalıklara boşuna yoracak nöron kalmadı. öğrendiğimiz herşeyi geçici belleğe alıp, öss' den sonra unutmak üzere programlandık mı biz bunca zaman? nası olsa "akşam gene yatıcam" deyip yatağı toplamamak gibi bir durum belki ama isyanım var işte, anlayınız.

hadi fizik, biyoloji filan yine daha somut daha mantıklı şeyler ama kimya tamamen saçmalık saçması. olasılıklar, varsayımlar ve farklı bakış açıları üzerine kurulmuş bir bilim ya da bize öyle yansıtılıyor. hani ne kadar sevmeye çalışırsam çalışayım sevemiyorum. maddemiz, dünyamız gözüyle bakıyorum olmuyor. "aman tanrım ne kadar mucizeviii" diyorum olmuyor. bu müfredat, bu sistem içimden bütün kimya sevgisini koparıp alıyor.

insan yaptığı şeyleri sever, sevdiği şeyleri de yapar zaten. hani biraz sebat dolu bir insan olsam yapıp severim belki ama artık durumu böylece kabullenmiş durumdayım. içinde kimya olmayan bir bölüm istiyorum ve zaten bulduğum bölüm de aynen öyle. tabi bu bölüme girebilmek için kimya yapabilmem gerekiyor ki bundan hiç bahsetmiyorum.

buyrunuz hava kaması

gün 19

2008-01-21T11:53:00.000-08:00

27 puan yükseltmem gerekiyor. bu da 15 sayısal 15 sözel soruya denk geliyor sanırım. 2 hafta var önümde. eteklerim zili geçti çan çalmaya başladı. yaparız yaa

-yaparız demi didem?

-kader kısmet

film arası

2008-01-14T12:15:00.000-08:00

buralar biraz böyle kalacak ve ben de biraz ders çalışacağım artık. sonra gelip baktığım da derim ki " buralar bir zamanlar üzüm bağıydı..."

burası için her şey...

no phone, no phone i just want to be alone today

2008-01-13T13:30:00.000-08:00

telefonla konuşmayı sevmem ben. telefon çaldığında stres olurum, panik yaratırım kendi içimde. telefonda istediğim gibi kuramam cümleleri. karşımdaki kişinin sıkıldığını, sıkıntıdan patladığını, beni dinlemek istemediğini filan da düşünürüm bazen. böyle durumlarda daha da fena olurum. sonra telefonu kapatamam da ben. sanki karşı tarafa ayıp olacakmış gibi gelir. ilk o "e hadi görüşürüz o zaman..." desin isterim. sonra "bu gerginliğimi anlamış mıdır?" diye bir daha endişelenirim. zaten telefonla konuşurken ziyan yaratırım ben. yerlere yatarım, onu bunu çekiştiririm, bir şeyleri kopartırım, hırkamın iplerini ısırırım... telefonu kapatınca da savaştan çıkmışçasına rahatlarım. cep telefonumun çalmasını hiç sevmem. zaten genelde çantamın derinliklerinde olduğu için duymam titreşimini. bazen 2 gün boyunca bakmam telefonuma. bazen de kapatırım bir iki hafta. bütün bunlar sonucunda insanlar bana gönül koyar, tribal davranışlar içine girer. çoğu zaman arkadaş buluşmalarını kaçırırım bu yüzden. düşünüyorum da eskiden telefon mu varmış? Alexander Graham Bell' in kemiklerini sızlatacak derecede sevmiyorum telefonu. tamam çok yararlı bir icat ama ben asla her dakika telefon elinde gezenlerden olmadım. yakın zamanda da olmayacağım kesin. beni böyle kabul ediniz.

benim de söyleyeceklerim var

2008-01-12T13:07:00.000-08:00

"... o kadar silik bir insanım ki kurduğum cümlelerde bile doğru düzgün özne yoktur. Özne ortaya çıkmaz, özne bile kaçıp saklanır, gizli öznedir. dolaylı tümleçle, zarf tümleciyle kur cümleyi, anlat anlatabilirsen derdini..."

demiş uykusuz' da umut sarıkaya. doğru demiş. beni anlatmış sanki, biraz.

hoffff

2008-01-11T07:00:00.000-08:00

ben ters ve köşeli bir insanım. bir şey bana dayatıldığında onu zaten yapacağım varsa bile yapmam. örneğin fransızca öğrenmek en büyük tutkularımdan biri. ama bunu mis gibi fransızca öğreten galatasaray üniversitesi' nde yapmak istemiyorum. çünkü öğrenmek zorunda olduğumu hissederek yapmam, yapamam.
mesela annem bana "yemekten sonra ders çalış biraz" dese; ben bunu önceden planlamış olsam bile çalışmam.
örneğin öss olmasaydı, geleceğim için bu bir dayatma olmasayı ben kendiliğimden çalışırdım, eminim!

bir elim bile kayıp gitti ötekinden

2008-01-10T14:16:00.000-08:00

zaman ne kadar geçip gitse de bazı şeyler hiç gitmiyor. saklanıp bekliyor bir yerde. kendi kendini yineliyor, hem de en korkunç haliyle...

nası yani?

2008-01-10T05:55:00.000-08:00

ben istanbul' a gittiğimde şöyle bir şey görmüştüm. o yandaki pembelik peluş ayı değil, canlı kanlı bebektir!

fondü

2008-01-09T15:33:00.000-08:00

ben hasta olunca annem bana kızıyor. "kalın giyinmiyorsun, kendine dikkat etmiyorsun..." ama artık iş işten geçmiş olmuyor mu canım annecim yahu? hastayım ben, hastaa... biraz da şefkate, ilgiye muhtacım sadece...

gün 18

2008-01-09T07:39:00.000-08:00

-17

aferin didem. herkes yükseltirken sen düşürmek konusunda oldukça başarılısın. hiçbir zaman sürü psikolojisinde olmak istememiştin zaten!

regardless

2008-01-08T14:19:00.000-08:00

şimdi paris' te olsam. üzerinde bir sürü pofuduk yastık olan geniş yatağımda gömülsem. fonda "la vie en rose" çalsa mesela... yarın sabaha erken kalkmak için bir sebebim olmasa. hayallerime kimse karışmasa...

of bunların hepsi kocaman kocaman hayaller. benimse yarına yetişecek tonlarca ödevim, kaslarımda laktik asitlerim var. öylesine yorgunum ki sevgili blog; yatağımın içinde kaybolmak isteğindeyim. gencecik yaşımda reva mıdır bu bana?

hayat yordu, hayat!

puf

2008-01-07T11:53:00.000-08:00

bizim buralarda kalıcı kar sınırı var ahbap. sözlerime aldanıp evimin çok tepede filan olduğunu zannetme. bilakis çukurda bile denebilir kendileri için. ancak çankaya belediyesinin tuzlama bölgesinden mahrum bırakılmaktayız. dolayısıyla bizim buralar karla tanıştığı andan itibaren bahara kadar kalıcı kar sınırıyla yaşar.
ama olsun ankaraya en yakışan meteorolojik olaydır kendileri. ankaranın griliğini alır götürür, kısa bir zaman için de olsa. sanki şehir çok masummuş ayaklarına yatar. gökyüzü de pembeleşir, kiraz ağacı görüntüsüne kavuşur. ama biz bu numaraları yer miyiz? yemeyiz.

gün 17

2008-01-04T09:26:00.000-08:00

dün dolmuşa bindiğimde gelen zamdan haberim yoktu ve dolmuşçuya 200 bin eksik vermek zorunda kaldım. (200 binin yeni parayla karşılığı ne bilmiyorum ama 200 bin işte.) kendimi çok kötü hissettim. bugün tekrar aynı adama denk geldim ve mutlu mesut dünkü paranın üstünü de uzattım. ama yanımdaki kadın didik didik etti beni. ben de en sonunda durumu anlattım, bana aşağılayan gözlerle baktı ve şöyle dedi: " ahaaaay böylesini de ilk defa görüyorum"
ben birden üzüldüm. elimde çantalarım, poşetlerim, eldivenlerim, atkımla kala kaldım. gözlerim doldu, burnumun ucusu acıdı. ben doğru olanı yaptığıma emindim ama o kokoş kadının beni bu kadar hakir görmesi de canımı yaktı. o anda bu dünyadan çok uzaklara gitmek istedim. güney kutbuna gidip yerçekiminin durmasını istedim. belki uzayın derinliklerinde savrulabilirdim rahatça. hatta belki beni dünyadan gören zavallı gözler kayan bir yıldız bile sanabilirdi. ben küçükken de uzay boşluğuna savrulmak isterdim zaten. uzay boşluğunda parandeler atmak... aah ah ebedi hayalim olacak!

dün dersteyken kar yağmaya başladı. özgeye "ben neden kar yağınca çok mutlu oluyorum?" diye sordum. özge de bana "demek ki büyümemişsin hala" dedi, vakur bir tavırla. düşündüm taşındım ve büyümemekte karar kıldım. akşam da bunun üzerine kuzenimle gece 3' e kadar kar topu oynadık. bembeyaz kristallerde koştuuuk, dolaştık.

insanların benim sırama kamp kurma hallerini sevmiyorum. okuldayken de bir arkadaşım benim sıramı çok severdi. her tenefüs benim kalkmamı fırsat bilip yerime otururdu. geldiğimde beni görmezden gelerek sohbete devam ederdi. ben de bütün tenefüs ayakta beklerdim. şimdi de aynı olaydan dersanede var. arkamda oturan, canım Su'yumdan hoşlanan saygıdeğer arkadaşımız utku her tenefüs benim sıramda. "neyse otur bari" diyip başka bir sıraya oturuyorum mesela bazı derslerde. "peki oluuur" diyor bana pişkince." bre gafil; aşka, sevgiye saygımız sonsuz da sen en yakın arkadaşını yerinden kaldırarak kız tavlayabileceğini mi sandın?" diye sormak geliyor bazen içimden.

böyle esip gürlediğime bakma sevgili blog. nasıl üzgünüm bilsen. en yakın arkadaşlarımdan birini kaybettim. hem de sebepsiz, hem de yersiz... işin kötüsü o bambaşka biriymiş de bana başka yüzünü göstermiş. ne hissettiğimi bile anlayamamaktayım şu sıralar.
hadi canım adios.

gün 16

2008-01-02T14:41:00.000-08:00

günlerim beklemekle geçiyor sevgili blog. cem hocayı bekliyorum mesela. asırlar boyu cem hocayı beklemek nasıl nahoş bir durum bilemezsin. bir tenefüs gidersin öğretmenler odasının önünde beklersin. bütün hocalar teker teker gelir ama cem hoca gelmez. "acaba yanlış yerde mi bekliyorum, bu adam sigaraya mı başladı, sigara içilen öğretmenler odasına mı gitsem?" diye düşünürken zil çalar ve kös kös sınıfa gidersin. ertesi tenefüs yine gelirsin. bütün hocalar ne istiyosun ifadesiyle suratına bakar ama sen sebatla cem hocayı beklersin. sonra gelir gündüz hoca "kimi bekliyosun evladım?" der. sen "kem küm şey ımm boşverin hocam" demek zorunda kalırsın. günüz hoca babacan tavırları bir kenara bırakıp jet hızıyla arkasını döner ve "tamam anladım ben onu" der. böyle de soğuk savaşlar yaşanmaktadır aralarında. şimdi farkettim ki yanlış insanı beklemişim asırlardır. bundan sonra gündüz hocayı beklemeliyim.

bu arada sevgili összedeler şunu bilin ki tatilden dönmüş hiç bir öss öğrencisi çalışmamıştır. boşuna sormayın, cevap hep aynıdır, en azından atp' nizden tasarruf etmiş olursunuz. şöyle özetleyim ki birebir yaşanmıştır bugün şahsım tarafından:

- ders çalışabildiniz mi ya?
+ yok ben zaten sevgilimle gezdim biliyosunuz. ama geometriden bi test çözdüm bak hahah.
-- ay şekercim valla ben de çalışamadım bi fiziğe baktım şöyle.
- ay iyi bari bişey kaçırmadım.
(aradan iki ders geçer)
- aylık ödevlere başladınız mı ya?
+ ben matematik türkçeyi bitirdim. fenin de fiziği bitti.
-- ben de biyoloji kimya türkçeyi bitirdim.
- ben daha başlamadım ya.
+ oha kızım naptın sen?
--hakkaten ya naptın sen?
- hımmmmmmmmmmmmmmmmmm...

içimden burda "lan ne ara yaptınız hani ders çalışmamıştınız?" demek geldiyse de kendi saflığıma sinirlenip yoluma devam ettim. siz siz olunuz böyle sorular sorup sinirlerinizi yormayınız. yazık, günah.

The Bird and the Bee - Fucking Boyfriend

2008-01-01T03:57:00.001-08:00

birine güzelce sövmenin en sanatsal, en toz pembe hali.
çok severim, çok çok dinlerim.

sinir halleri

2008-01-01T03:50:00.001-08:00

bir cinnet her şeyi çözer!

sulu bir şaka bu hayat

2007-12-30T06:37:00.000-08:00

çok kötü zamanlardı. öyle kötü zamanlardı ki çok yüksekten yere çarparak hiç birşey hissetmeden ölmüştü sanki.
ailesi, dostları, arkadaşları... hepsi ne kadar da uzaktı. hepsiyle de arası kötüydü zaten.
depar atarak uzaklaşmak, tanıdığı kimsenin olmadığı bir yere gitmek istiyordu. hepsini, herkesi, herşeyi unutmak istiyordu. ama tüm bunlara rağmen hepsini bir kutuya sığdırabilmek isterdi. böyle de çelişirdi kendisiyle.
bir film izleyip o filmde kaybolmak istiyordu.

kahve / kiraz

2007-12-28T13:55:00.000-08:00

kahve bulunmadan önce kahverengine biz ne diyorduk?

neden vişne suyu, vişne şurubu, vişneli lipstick ve vişneli losyonlar varken kirazlı yok? kiraz daha tatlı, daha güzel bir meyve olmasına rağmen bu dışlanmışlığı neden? kiraz suyu içmek istiyorum.

biri bana bunları açıklasın lütfen. bugün bunları sınıftakilere sorduğumda bana "bugün bi tuhafsın zaten sen" dediler ama bunları cidden merak ediyorum. tuhaflıksa; evet tuhafım!

gün 15

2007-12-26T07:04:00.001-08:00

beyram ödevlerini yapmamış bir insan olarak her gece neredeyse sabahlıyorum. sonra sabahları kalkamıyorum tabi.
bu arada istanbula gittiğimde farkettim ki göçmen kuşlar sürekli hareket halindeler. ankarayla kıyaslayınca baya şaşırıyor insan. ankarada bildiğimiz güvercinler ve pika pikalar var sadece. oysa istanbulda kuşlar seramoni yapıyorlar neredeyse. istanbul trafiğine sıkışıp kaldığımızda hep onları izledim. bir de çok güzel şarkılar dinledim. istanbulun trafiği bile güzel. sevmeyenler utansın!

gün 14

2007-12-24T07:38:00.001-08:00

"koskoca bir bayram geldi geçti hiç çalıştın mı?" diye bir sorun bana, sorun sorun çekinmeyin.
size cevap veremem ki sadece bakarım melül melül.
bir de titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime!

gün 13

2007-12-19T03:13:00.000-08:00

ve istanbuldayım... ve mutluyum...
son konu taramada eski halime de döndüm. biraz olsun rahatladım ama yine de hırs yaptım. bayramdan sonraki konu taramaya sıkı hazırlanmam gerek.
şimdilik mutluyuz biz.

gün 12

2007-12-17T03:50:00.000-08:00

bugün sınavdan çıktım kütüphaneye gidip ders çalışmaktı amacım. şaşırtıcı bir şekilde bunun için çok da istekliydim! sonra bir şeyler atıştırdım ve 2 güzel kitap aldım. bütün bunlar bittiğinde ise içimden hiç ders çalışmak gelmediğini farkettim. kendi kendime sinirlenerek eve geldim. ama yarına bitmesi gereken 26 tane test var bugün sabahlarsam ne ala. yoksa muallalar basacak beni...
o değil de esas ben yarın istanbula gidiyorum. ankara'nın istanbula dönüşlerini sevmeyi geçtim ankaranın istanbula gidişlerini sevmeye razı haldeyim. gidip tekrar döneceğini bilmek, bunu kabullenmek ve bu acıyla istanbulda bile mutlu olamamak... durum o derece feci yani.

neyse efendim ben fen-sosyal modülümü bitirmedim daha. içler acısı bir haldeyim. şimdi bir arkadaşım msn' den "canına susamadıysan çık git burdan" çağrısı yaptı. kendimden utandım.

hadi rintintin gidelim buralardan dayanamıyorum...

bu arada dün camper'larıma kavuştum. mutluyum, mesudum.

ay birimi

2007-12-16T05:47:00.000-08:00

aylar önce yani ilk çıktığında aldığım perihan mağden kitabını aldıktan hemen sonra kaybetmem sebebiyle okuyamamıştım. hani birşey kaybolur da yenisini alır almaz ortaya çıkacağını bilirsiniz ya öyleydim işte. bu inatla almamak için kendimle çok savaştım ama artık dün dayanamadım ve alıverdim. bugün de bir solukta bitirdim. azıcık gözyaşı damlattım sayfalarına. ama önemli değildi. zaten dün starbuckstan aldığım kahve batırmıştı tertemiz kitabımı. benim bir kaç damla şekerli gözyaşımın lafı olmazdı onun yanında.
evet yanlış değil artık gözyaşlarım şekerli sanki. o tuzlu tuzlu iz bırakan hallerini yitirdiler. bunun sebebini çok merak ediyorum hatta bazen kendimi şeker hastası sanıp ürküyorum! ama bunun için doktora gitmem anlamsızlığın daniskası olacağından sadece merak etmekle kalıyorum.
bunun yanı sıra cuma günü şinasi sahnesi'nde "zorunlu hedefler"i izledim. bu yıl ankara'da tiyatroya akın var resmen. yer bulabilmek için üç hafta önceden filan davranmak gerekiyor. ben de öyle yaptım ve üç hafta önceden aldım biletleri uzun zamandır tiyatroya gitmemiştim ve çok sevdiğim iki insanla gitmenin beni mutlu edeceğini düşünüp büyük bir yanılgı içine girmişim. dershaneden mutlulukla çıktım ama aksilikler kendini göstermeye başladı hemen.aslında bugünün böyle olacağı başından belliydi. sabah yanlış otobüse binip alakasız yerlere gittim. sonra tandoğanda inip metroya bindim ve tabiki kel geometri hocasının dersine geç kaldım. bunlar bütün günümü de etkilemiş şimdi düşününce farkettim. kısacası berbat bir akşamdı. ama oyunu yine de tavsiye ederim.
hergün yazmak istediğim zilyonlarca mevzu var ama bu sıra evde sıkı yönetim ilan edildi. çünkü babam hasta olmayı mazaret olarak kabul etmez. hastalık, heyecan, panik başarısızların başarısızlıklarına uydurdukları kılıftır sadece. bu yüzden bilgisayarım elimden alındı. televizyonum odamdan taşındı.
bende de ayrı bir burukluk kaldı.

ve şimdi farkettim de iyi ki kaybolmuş o kitap. yoksa ben yazın o sıcağında, öss stresi altında okusam da şimdiki etkiyi yaratmazdı.

gün 11

2007-12-13T15:37:00.000-08:00

son zamanların en büyük hezimetiyle karşı karşıya kaldım. aylardır sınıflarımız değişmemişken tam da hastalanıp sınavdan çıkma gafletinde bulunduğumda sınıf değişimi yapmaya karar verdiler.
sandalye kapmacada açıkta kalmak gibi birşey bu.
küstüm işte...

yorulduk ey halkım unutma bizi!

2007-12-07T13:10:00.000-08:00

bu ara hayatıma giren "keller" beni gerçekten deli ediyorlar. önce geometri öğretmenim şimdi de yeni spor hocam. ikisiyle de bir türlü anlaşamadığımı ve düzgün bir iletişim kuramadığımı fark etmemle ikisin de en büyük ortak özelliğinin "kel" olduğunu farketmem arasında yalnızca birkaç salise oldu. hatta şimdi farkettim de ikisi de karadenizli. aslında ben kelleri ve karadenizlileri ayrı ayrı kulvarlarda çok da severdim. ama bu sefer böyle bir olayım oldu. bu da günün enteresan bir farkındalığıdır.

düşündüm de keller sanırım saçlarının an be an dökülmesine katlanamayıp hepsini birden kestiriyorlar ve böylece de bir taşta iki kuş vurarak "imaj" sahibi de oluyorlar. bu genellemeden kişilik analizi de yaparsak; bu kategorideki insanlarda bir kompleks ve kişisel eksikliklerini su yüzüne çıkarmama durumu söz konusu.

ikinci bir tahminim ise bu kellerin özgüvenleri öyle fazla ki iki kıl eksik iki kıl fazla onlar için farketmiyor.

ya da üçüncü bir olasılık tamamen can sıkıntısı ya da üşengeçlik gibi sebeplerden de olabilir ama bunlar konumuz dışında şuan için.

tüm bu olasılıklar göz önünde bulundurulursa bizim bahsi geçen "keller" birici kategoriye uymaktadır. ve bu kategorideki kellerimiz etrafındaki insanların kişisel ve ruhsal durumlarına son derece alaycı yaklaşabiliyorlar. benim gibi fazla kırılgan bir insan için ise son derece gergin ortamlar mavzu bahis oluyor bu durumda.

------------------------------

ben bugün farkettim de bir 70'lik bira ile içimdeki sesleri dışarıya çıkarabiliyorum. ne başım dönüyor ne gülme krizlerine giriyorum ama içimdeki sevgiyi de nefreti de öfkeyi de çok iyi ifade edebiliyorum. keşke hep böyle olsam. ama içkisiz.

----------------------------

ben farkettim ki bu ara çok pot kırıyorum. bunun sebebin de düşündüm tabi ki. sadece farketmekle yetinmedim oturdum düşündüm uslu uslu. anladım ki ben etrafımdakilere yalan dolan söylemiyorum çok gerekmedikçe. pembe yalan durumları yani. gerçi yalanın rengi olmaz bence de ama bazen gerebilmekte kendisi. ben öyle yalanlar söylüyorum ki etrafımdakiler kırılmasın, gergin ortamlar oluşmasın. ne kadar doğru ne kadar yanlış bilmiyorum ama anlık yalanlar bunlar. çok hayati, çok kişisel durumlar değil yani. neyse efendim ben böyle anlık taktiklere filan çok pabuç bırakmadığımdan başkalarının taktiklerini, yalanlarını pot diye kırabiliyorum. bu da benim kötü bir özelliğimdir böyle geçsin kayıtlara. pişmanlık içerisindeyim lakin ne çare?

bu bir öss güncesidir biliyorum ama bu aralar öss ile ilgilil pek birşey yapmadığım göz önüne alınırsa bu yazıyı yazmam çok da abesle iştigal etmiş olmam diye düşünmekteyim.
bu da böyle bir yazımdır. arz ederim.

gün 10

2007-12-03T16:30:00.000-08:00

üzerime bir uyuşukluk, bir miskinlik düştü ki sormayın gitsin!
hadi ders çalışmaktan filan geçtim de msn' e girmeye bile üşenir bir insan haline geldim. bütün bu ertelemelerim sonucunda ise uyuduğum uykulardan hiçbir şey anlamamaya başladım. çünkü tüm bu ertelenmişler beni pişmanlıklara itiyor, pişmanlıklar ise daha büyük pişmanlıklara...

geçen gün biyoloji dersinde bakterileri filan işliyoruz. ben cahilliğimin zirvelerinde bakterilerin ne kadar ezik olduğunu düşünürken, özge' den gelen yanıtla kendime geliyorum. bir kere bu bakteriler çok evrimleşmiş canlılarmış. kısa sür içinde tonlarca ve tonlarca üreyebiliyorlarmış. tabi kendi atıkları içinde ölmeselermiş. ama bunun dışında endospor dediğimiz bir olay var ki ben bunu hayat felsefem haline getirdim. adamlar ortamı beğenmediklerinde kendilerini korumaya alıyorlar, dış ortamdan soyutluyorlar. bir nevi kış uykusu yani. işin güzel tarafı istedikleri kadar böylece kalıp, sonra istedikleri yerden devam ediyorlar hayatlarına. ah nasıl özendim, nasıl kıskandım bilemezsiniz. bugünlerde tam da ihtiyacım olan şey endospor oluşturup içinde dinlenmek. yıllar yılı "keşke ot olsam, bütün bu saçmalıklardan kurtulsam, en azından fotosentez yapıp doğaya katkıda bulunsam..." diyen ben; şimdilerde kemosentetik bir bakteri olmak istiyorum. sentezse sentez işte. biri foto biri kemo. benim için fark yazmaz.

neyse efendim bütün bunların yanında. şu an durumumu yükseltemiyorsam en azından stabil tutmayı başarmalıyım. çünkü bayramda istanbuldayım ve kuvvetle muhtemel bu şehir bana yine güç verecek. bayrama daha 16 gün olduğunu hesap edersek, bu günlerimi stresten uzaklaşma metodlarını deneyerek geçirmeyi planlıyorum. önümde 2 tiyatro ve 1 programı ayrıca da hergün spor salonunun yolunu tutmak gibi düşüncelerim var. madem ruhsal olarak yorgunum; ruhumu özgür bırakıp biraz da bedenimi yormaya karar verdim.

şimdilik bu kadar.
günler günlerin ardından seni unutmak mecburiyetindeyim...

gün 9

2007-11-22T08:47:00.000-08:00

hani öğretmenler vardır ya " böylece bu sorumuzu da ne yapmış oluyoruz?" diye soran birkaç sn bekledikten sonra "anlamış oluyoruz" diye devam eden. aman tanrım biri onları durdursun!

gün 8

2007-11-14T13:09:00.000-08:00

günlerden 14 kasım ve büyük sınava tam 7 ay var. "ohoo 7 ayda neler yapılmaz? son 1 ayda bile neler yapılmaz ki zaten? öss dediğin 2 aylık birşey epi topu. hadi sistem değişmiş derseniz 4 aylık olsun." aah ah beni bu öss değil bu beylik laflar öldürecek azizim.

ilkokuldayken "ahmet buhan kitapları" vardı. ah o kitaplar neler çektirmedi ki bize... düşündüm de dün benim liseye kadar matematiği sevmeyişimin nedeni o kitaplarmış. bir de can matematik dergileri, ha bir de zihinden problemler kitabı. birgün bir yetkili burayı görecek olursa lütfen bu dediklerimi ciddiye alsın. o bahsettiğim yayınların hepsi de körpecik bünyeleri matematikten soğutan eserlerdir. hele o kaynaklardan sayfa sayfa ödev veren öğretmenler meslekten men edilecesidir. ben çok iyi hatırlıyorum ki 2 günlük hafta sonuna "3 tane can matematik dergisi bitirin, ahmet buhan'dan da 7 testi deftere çözün" şeklinde verilen ödevleri yapabilmek için canımızı dişimize takardık. e bu nesil nasıl sevsin matematiği azizim? düşündüm de biz zaten haddinden fazla çalışmışız, çalıştırılmışız bu sistem içinde. benim şimdilerde pili bitmiş bebek gibi ortalarda dolaşmamın yegane sebebi de budur. şahsen liseye gelene kadar matematik baş düşmanımdı. lisede ortam biraz daha serbestleşti de özümüze dönebildik.
bu arada dün çok merak edip bir araştırma yaptım da ahmet buhan adına lise açılmış. ama adamın bir tane fotoğrafını bulamadım. kaç yaşındadır, nerede ikamet eder? hiç birşey bulamadım. ser verip sır vermemişler yani. ama şunu gördüm ki ahmet buhan kitaplarını seven kimse yok o zamandan beri. kime dokunduysam bin ah işittim. adamın yatacak yeri yok diye düşünürken aslında üzüldüm de. adam bizim için o kadar kitap çıkartmış, emek vermiş ama yok yani sevememişiz. o yüzden artık kızmamaya karar verdim. hatta birgün görürsem kendisine teşekkürlerimi de sunmaya karar verdim. bu da benim kendimle çelişkimdir. böyle geçsin kayıtlara lütfen.

gün 7

2007-11-12T05:24:00.000-08:00

bugün deneme sınavı olduk cidden deniyorlar mı sabrımı diye düşündüm.

gün 6

2007-11-11T03:18:00.000-08:00

cuma oldu cumartesi oldu hiç ders çalışamadım. hafta içinde de doğru düzgün çalışamamıştım zaten, hastaydım. bu haftayı yaşanmamış farzedip baştan başlamak istiyorum.
bu arada sınavlara lenssiz girmeyi düşünüyorum çünkü herşeyi cam gibi gördüğümde konsantrasyonumun daha fazla dağıldığına tanık oldum. önümdeki kağıdı göremeyecek kadar miyop olmadığımdan bu işlevsel bozukluğumu şahsım için avantaja çevirmeye karar verdim.
onun haricinde boyum kadar kitap dağıtıldı. nasıl çözerim onu düşünüyorum kara kara. ama dün 10 kasım sebebiyle anıtkabir'e gittim ve atatürk'ün okuduğu kitapları bir kez daha görerek kendimden utandım. şimdi test kitaplarım dahil bütün kitaplarıma ayrı bir şefkat duygusu besliyorum. hepsi güzeller, hepsi değerliler, hepsini seviyorum.
iş bankasının malum reklamı da ayrıca duygulu ve azimlendirici bir reklam zaten. izlediğimde "Türk çocuğu atalarını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde güç bulacaktır." sözünü hatırlayarak azimle doluyorum cidden.
bugünlük de bu kadar. şimdi ödev zamanı...

gün 5

2007-11-01T18:51:00.000-07:00

yattım, uyudum, sonra kalktım ödevlerimi bitirebilmek umuduyla ama bitmiyorlar. neden? odaklanamıyorum...
içimden atom çıkıyor, proton çıkıyor, allotrop çıkıyor ama odaklanıp bitiremiyorum şu ödevleri.
yarın yazmayacağım. uyku biraz uyku bütün istediğim buydu...

gün 4

2007-11-01T08:29:00.000-07:00

bugün ödevlerimi yapıp getirmeme talihsizliği içerisinde kıvrandım durdum. kimya modülümü, fizik kitabımı ve buna benzer şeyleri hep unuttum. buna makus talih denmez de ne denir?

gün 3

2007-10-31T08:39:00.000-07:00

günlerden bugün gülme krizlerine girdiğimiz günlerden sadece birisiydi. ben malum herşeye gülen bir insan olmam sebebiyle gülen bir insan gördüğümde onun neye güldüğünü bilmeden onun gülmesine bile gülerim. bir de bizim kızlar da dersin ortasında fantastik fikirler ortaya atınca gülme krizlerim tavan yapıyor. yine öyle bir gün geçirdik işte.

bugün ağırdı ders programımız yalnız. fizikte kütleymiş özkütleymiş çok sıkıldık mesela. sonra mat2' de sonsuzluk, belirsizlik, tanımsızlık kavramlarını işledik. tam anlamıştım ki birisi anlamadığı bir yer üzerinde hocayla derin bir tartışmaya girdi. benim de tüm öğrendiklerim uçtu gitti. daha fazla gitmesinler diye dinlememeye çalıştım ama ne kadar etkili oldu tam çıkaramıyorum. matematik bölümü okuyanlar hep bunlarla uğraşıyorlarmış yazık valla. 80 dk işledik kafam allak bullak oldu. 4 yılda sıyırır sanırım insan. sonra geometri vardı. geometride de sıkıldım sevgili blog. sıkılınmayacak gibi değil ama görmen lazım. hoca kendisi de sıkılıyor ondan dolayı sanırım. çünkü geçen yıl en sevdiğim dersti:/

dersten sonra yemek yedik burgerda su ve özge' yle biraz daha kalıp çalışalım dedik ama biz su'yla pek dayanamadık 2 saat kalıp çıktık.

sonra ben dolmuşta yanımda oturanların muhabbetine kulak misafiri oldum. dişçilik okuyorlarmış. bu yıl girmişler, çok detay varmış. ben bilmem, onlar öyle dedi. ama doğrudur affancığım bile zorlanıyorsa gerçekten zordur o bölüm.

ders çalışırken klasik müzik dinlerdim eskiden. yine yapabilsem iyi olacak. yoksa bendeki bu konsantrasyonsuzlukla iyice savrulurum. fizik ödevlerim tabiki de bitmedi. bugün de yapmaya devam edeceğim. bakalım artık. bana şans dile de çabucak bitsin.

ps: bu fotoğraf da kendimi etüt odasına kapattığım günlerimden birinde çekilmiştir.

gün 2

2007-10-30T10:30:00.000-07:00

dün gece 21.30 sularında cep telefonlarımıza gelen mesajlarla hepimiz tam anlamıyla "nası yani" moduna girdik. herkese bir üst şubenin yani sınıfı olduğu söylenmişti, toplu bir sınıf atlama olamayacağına göre bu da neydi yani? güzide dersanemiz bizle dalga mı geçmekteydi? yok yok o kadar ciddi bir müessese bunu yapamazdı. evet, dün msn de aklımız fena halde karışmış bi şekildeyken ben yine o geniş çevremi (!) kullanarak durumun sadece bir aldatmacadan ibaret olduğunu anlamış bulunmaktaydım. her sınıfın şubesi bir üste kaydırılmıştı ama bir kaç kişi dışında kimsenin sınıfı değişmemişti. ilk başta herkes birbirini aramış, kutlamış, mesaj filan çekmişti ama acı gerçek yüzümüze vurulduğunda bozuntuya vermedik yine de.

neyse efenim yeni dönemimiz böylece başladı. yerimizi de değiştirdik sıra arkadaşım özge ile. şimdi görüş alanımıza giren kafalar olmadan ve arkadaşlarımızdan uzak kalmadan dersi dinleyebileceğiz.

dersten sonra soru çözümleri filan var ama ben daha bünyemi alıştıramadım ona. dershaneyi koşar adım uzaklaşmak suretiyle terk etmek arzusunu bir türlü yenemedim gitti. zaten yepisyeni bir düzen oluşturmalıyım kendime. nasıl ama nasılll?

şimdi yapmam gereken fizik ödevlerim var. hem de bir dağ kadar hatta everest kadar! öyle bir çokluk işte. fizikten 3 test bile çözsem mutlu oluyorum demek ki hepsini çözebilsem bendeki mutluluğu düşünün yani.

annem geldi biraz önce az buçuk çemkirdi gitti. laptopu kaldırmam gerke biliyorum ama daha burayı yeni oluşturdum bunu nasıl yaparım :)
evet sevgili blogum adios

gün 1

2007-10-29T04:21:00.000-07:00

ben bugün bu blogu oluşturdum çünkü iç sesim daha fazla beynimi kemirmeden ortaya çıksın, kendine sanal da olsa bir yer bulsun istedim. belki burayı kimse okumayacak, belki de ben uzun zaman yazmaktan sıkılıp bir kenara atacağım ama olsun. en azından şuanki karışıklığımı toparlamamda yardım eder. yaklaşık 7 - 7,5 ay var önümde ve ben bu sürede öss'nin başıma getirdiği herşeyi yazıp rahatlayacağım. şimdilik bu kadar yazdıkça açılırım sanıyorum.